در دلـم آرزوی آمـدن ت مـی میــــــــرد
         ومیـان مــــن و تـــو فـاصلـ ـ ـ ـ ـه جـا مـی گیـــرد   
         مــن در ایـن دشـت جنـون تنهــــــایم
مـن از ایـن فـاصلـ ـ ـ ـ ـ ـ ـه هـا بیــــــــزارم
           و درایـن گستــره ی فـاصلـ ـ ـ ـه هـا مـی میــــــــــرم

مــــن میـــــان شـب و روز
        در تـن خشـک زمیــــــن
             مــــــــــــــــن میـان صحـرا
                      و میــــــــــان جنگــــــل
همـــه جـا یکـه و تنهــــا
خستــــــه از جـور زمـان
بـا تنـی خـورده بـه جـان زخمـــــی چنـد
                 مـی زنـم بانگ کـه وای
                 هستـــــی ام رفتــــه ببـاد
                  ضجـــــه ام را کـه شنیــــــــــــد؟!

جـای دل تنـــــگ تـر از مشـت مــن ست
             قصـه آمـــــــــــدن ت بـاد هــــواست        
                   بـا تـو بـــــودن دگـرم چـون رویـــــاست
نفســــــــــــــــــــــــــــــــــــــم مـی گیــرد
 مـی گشــایم نفســی پنجـــــــــــــــــره را
                          تـا تمـــامیت تـن خـود را بـه هــــوا بسپــــارم