دلم پر می شود هر لحظه از اندوه تنهایی

                              مگر دستم بگیری یک نفس زین سوی رسوایی

  

 

          تمام آسمان در ازدحام آه من گم شد

            برایم مانده تنها ای شکیبا، ناشکیبایی

                                                

          گره خورده ست گویا رشته های سرنوشت من

                    مگر برخیزی و با دستهای خویش بگشایی!

               

           چرا پنهان کنم این عشق را در سایه تردید

                     که پیدایی و بی پروا مرا در خویش می پایی!

               

           همین جا دل به هم دادیم آری درهمین کوچه!

                           و روزی باز بی شک از دل این کوچه می آیی!