این روزا ای گلکم
خیلی بهونه گیر شدی
نکنه می خوای بگی
از من دیگه  تو سیر شدی
تو خودت خوب می دونی
که من چقدر دوستت دارم
اگه تنهام بزاری به خدا کم میارم
تو مثل نور امیدی  توی زندگی من
که اگه بری میمیره بعد تو این روح و تن
مگه تو قول ندادی همیشه  با من بمونی
پس چرا من رو زمین و تو روی آسمونی
گلکم دارو ندار من توئی
تو خودت اینو که بهتر می دونی
اما از وقتی که اینو فهمیدی
پر کشیده از نگات مهربونی